دل من...

او زاده غم بود ز غم های جهان گشت فراموش...

 تو هستی در وجود من

تورا هرگز نمی رانم...

 شايد وقتي بغضهاي گره خورده مرا با باران ببيني بتواني  يك ستاره روي آسمان  تاريك  نقاشي ام  بگذاري ...

 كاش بتواني مرا از روي پله هاي متروك تنهايي پايين بياوري. آن وقت نامه هاي باراني ام رو به روي چشمهاي تو آفتابي مي شوند...

دلم تنگ است دلم ميسوزد از باغي که ميسوزد

نه ديداري نه بيداري نه دستي از سر ياري مرا آشفته ميدارد

چنين آشفته بازاري عجب آشفته بازاريست دنيا.....!

تو دوردست امیدی و پای من بسته است

همه وجودتو مهراست و جان من محروم

چراغ چشم  تو سبزاست و راه من بسته است

وقتي كه چشمهاي تو باشد

حتي اگر بهار نيايد

ختي اگر بهار!!

غمي نيست

وقتي كه چشمهاي تو........ اما

حتي اگر بهار بيايد

زيبا

هواي حوصله ابريست

دلم از دوري ِ تو چي کشيده

!بدون تو

توي شب ها چيزي جز غم نديده

دلم از شادي به دلتنگي رسيده

!بيا ببين

غم دوري با من خسته چه کرد

غربت دوري تو با من دلبسته چه کرد

دوري چشماي تو، من و دلشکسته کرد

این ترانه ی زیبا یی از کار های خوب دوست دل به یار داده ی منه

که لطف کرد و اجازه داد این ترانه وبلاگ منو گل افشان کنه

منم از خدا میخوام اونو به آرزوی قشنگش برسونه شما هم دعاش کنین... 

بهار پنجره ام را

به وهم سبز درختان سپرده بود

تنم به پیله تنهاییم نمی گنجید ...

خطی برای باد و خطی برای آینه خواهم نوشت

چرا که سرودن سکوت بر سریر آینه کافی بود

تا همه ی بادهای جهان را

باردار از سفرهای مضطربم نظاره کنی.

 همین!...

وگر عمرم به نا کامی سراید تو را دارم که مرگم زندگانیست...